Magazin

Kako izgleda Hilandar i život u njemu?

Kako izgleda ikona “Neoboriva stena” pred kojom se pričestila Srpska vojska uoči Kosovskog boja, šta sadrži Karejski tipik sa originalnim pečatom Svetog Save ili kakva je unutrašnjost monaške kelije – odgovori na ta pitanja nalaze se u manastiru Hilandaru.

Iz mjesta Uranopolis na Atosu, koje praktično spaja monašku zajednicu i Svetu goru sa preostalim dijelom Grčke, ekipa Tanjuga trajektom plovi prema maloj luci Jovanica u kojoj ljubazni domaćini rasporede goste u nekoliko kombi-vozila.

Loading...

Trenutak prije nastavka puta ka manstiru Hilandar, “u oku” ostaje kadar koji asocira na neku Odisejevu plažu koja se vijekovima nije promijenila.

Vijugavi makadamski put, okružen maslinjacima i zimzelenim rastinjem, koji asociraju na Mediteran, oduzima komfor namjerniku.

Truckanje, oštre krivine, malo proklizavanja na oblutcima i stiže se pred kapiju institucije koja traje bez prekida dužeg od 800 godina.

Okružen brdima, sklonjen od zlih namjera u divnu prirodu, Hilandar čuva temelj identiteta srpskog naroda i crkve kroz vijekove u sigurnosti Svete gore Atonske.

Hilandar je u hijerarhiji Svete gore na 4. mjestu po značaju.

Posmatran spolja, manastir ima izgled srednjovekovnog utvrđenja, s obzirom da je utvrđen bedemima koji su visoki i do 30 metara.

Spoljni zidovi su u prosjeku dugački 140 metara i okružuju površinu koja je široka oko 75 metara.

Hilandar se smatra jednim od prvih univerziteta, u prethodničkoj formi, a konkretno prvim srpskim univerzitetom.

Goste iz Beograda dočekuje prvo gostoprimac Ðorđe, student završne godine Teološkog fakulteta u Beogradu koji je tu preko ljeta i, kako kaže, kad god mu to studentske obaveze dozvole.

“Svi uglavnom obraćaju pažnju na ovo spolja, a mene zanima šta je unutra…suština. Da je sve kako valja to spolja, ne bi bilo mesta u koje bi se ljudi sklanjali kao što je manastir Hilandar”, kaže Ðorđe.

U središtu manastira radnici i monasi razgovaraju.

Iznad manastira je velika dizalica jer je u toku rekonstrukcija i otklanjanje posljedica katasatrofalnog požara koji je zadesio Hilandar 2004. godine.

Osmjeh igumana Metodija, starešine manstira Hilandara, unosi posebnu toplinu u pozdravljanje sa svim pristiglim gostima iz Beograda.

“Drago nam je da nam ovde dolazi sve više mladih ljudi iz Srbije, da vide naš manastir, da se upoznaju sa našim nastojanjima i svetinjama. Grupe iz Grčke koje dolaze kod nas uglavnom čine ljudi koji su prešli 50. godinu.Veliko je interesovanje ljudi da posete manastir i vide naše kulturno nasleđe”, rekao je iguman Metodije.

U manastiru godišnje imaju 16.000 noćenja.

“Među strancima najviše ima Rusa. Ima i Francuza koji rade na publikovanju srednjevekovnih rukopisa. Sa druge strane imamo samo još jednu praznu keliju. Dakle, kada bi nam stigla još dva iskušenika, jednog ne bi imali gde da smestimo. To nas takođe raduje”, kaže iguman Metodije u razgovoru dobrodošlice sa ministrom kulture i informisanja Vladanom Vukosavljevićem i članovima Nacionalne komisije za Hilandar koji su u manastiru održali redovnu godišnju sejdnicu.

Među gostima iz Beograda se u tišini pronio utisak da nikada nisu vidjeli zadovoljnijeg čovjeka.

Iguman Metodije otkriva da je bio uspješan student elektrotehnike u Beogradu i da mu je falilo godinu dana da okonča studije kada je odlučio da dođe u Hilandar i zamonaši se.

“Nisam imao dilemu. Znao sam da mi je mesto u crkvi. Dobro su mi išle studije, ali moji prijatelji iz crkve su znali da ću te 1994. godine otići u Hilandar. Malo sam šokirao kolege sa fakulteta, ali šta je tu je. Sada često sanjam kako pripremam neki ispit i treba da ga polažem”, rekao je iguman Metodije.

Sjeća se da je u momentu njegovog dolaska manastir Hilandar bio skoro prazan.

“Sada smo zadovoljni, jer u Hilandaru ima ukupno pedesetak monaha i iskušenika”, kaže iguman, dok pokazuje movu monašku keliju u rekonstruisanom Belom konaku, koja podseća na skromnu jednokrevetnu, ali udobnu studentsku sobu sa krevetom, stolom i stolicom i mjestom za odlaganje stvari.

U manastiru nema signala mobilne telefonije ni internet veze, a objeduje se u improvizovanoj trpezariji dok autentična ne bude rekonstruisana u cjelosti.

Na meniju su dinstani krompir, hobotnica, orada, kajgana sa povrćem, sveža salata i manastirsko vino.

Prvi obrok je u 8 sati ujutru, a sljedeći u 18 časova.

Obrok u manstiru je uvjek iza bogosluženja i za vrijeme objedovanja jedan od monaha čita neki tekst o pravoslavlju.

Razgovor u trpezariji nije poželjan.

U Riznicu, gdje se čuvaju neki od najznačajnjih srednjevjekovnih artefakata na svjetskom nivou.

Istoričar Vladimir Trijić, koji predvodi tim konzervatora u Hilandaru, odvodi nas do ikone Bogorodice “Neoboriva stena”.

“Sveti Sava je, sudeći prema njegovom žitiju, imao bogorodičinu ikonu ovog tipa. Nismo sigurni da li je ona sačuvana, ali je svakako poznato da je prema toj ikoni naslikana ova koja je sada pred nama. To je ikona iz 14. veka i znamo da je ju je naslikao srpski umetnik. S druge strane se nalazi presto Svetoga Save kao arhijereja. Neobično je što je na toj slici naslikan sa ornatima carske opreme. Po predanju pred nama je ikona pred kojom se naša, srpska vojska pričestila uoči Kosovskog boja”, ispričao je Trijić.

On pokazuje i ikonu koju je car Dušan donio u manastir Hilandar, ali i Karejski tipik sa originalnim pečatom Svetog Save.

“Pred nama je najstariji primerak srednjevekovne konzervacije za koji mi znamo. Imamo originalni pečat Svetog Save na kraju te povelje iz 1200. godine. Taj tipik propisuje pravila života u karejskoj keliji”, objasnio je Trijić i pokazao još jedan originalni prepis Svetog Save u kojem propisuje način života u manastiru Hilandar. 

Izvor

Ključne riječi
Loading...

Komentariši

Za napredne opcije komentarisanja, možete se prijaviti
avatar
  Obavještenja  
Obavijesti me o
Back to top button
Close
Close

Blokiranje reklama

Molimo Vas da nas podržite tako što ćete isključiti blokiranje reklama. Nakon isključenja, ponovo učitajte ovu stranicu (Reload). Hvala!